Wstęp

W obliczu wojny na Ukrainie, zarówno ukraińska, jak i rosyjska artyleria przechodzi istotne zmiany, z zauważalnym wzrostem znaczenia nowoczesnych systemów rakietowych. Ukraina, dzięki dostawom wyrzutni HIMARS i MLRS, zdołała zyskać przewagę, eliminując rosyjskie lotniska i bazy zaopatrzenia, co destabilizuje logistyki przeciwnika i wpływa na stabilizację frontu. Z drugiej strony, Rosja skutecznie wykorzystuje irańskie i północnokoreańskie rakiety oraz drony uderzeniowe, aby terroryzować ukraińskie miasta i niszczyć infrastrukturę cywilną oraz obiekty wojskowe.

Zmiany w systemach artyleryjnych

Obserwujemy również spadek znaczenia tradycyjnych wyrzutni rakietowych, takich jak Grad, ze względu na ich przestarzałość oraz niewystarczającą jakość amunicji. Rosja stara się dostosować swoje systemy do potrzeb współczesnego pola walki, co widać w projektach takich jak 9K512 Uragan-1M, który wykorzystuje nowoczesne podwozia i kontenery, umożliwiające strzelanie różnorodną amunicją.

Problemy rosyjskiej artylerii

Rosja zaczyna dyskutować nad możliwością przejścia na kaliber 155 mm, jednak istnieją poważne wątpliwości dotyczące pozyskania nowoczesnej amunicji i sprzętu. Pomimo trwających prac nad systemami w tym kalibrze, takimi jak 2S3M2-155 Akacja, nie osiągnięto jeszcze pełnej produkcji seryjnej. Obecnie armatohaubice produkowane są w kalibrze 152,4 mm, a zapasy amunicyjne mogą nie być wystarczające w dłuższej perspektywie.

Czynniki wpływające na rosyjską artylerię

Eksperci wskazują, że problemy rosyjskiej artylerii wynikają z trzech kluczowych czynników. Po pierwsze, Rosja boryka się z 'głodem amunicyjnym', wynikającym z przechowywania niektórych zapasów w niewłaściwych warunkach, co doprowadziło do ich degradacji. Szacuje się, że 30-40% zapasów amunicji nie nadaje się do użytku. Po drugie, problemy w produkcji wynikają z wykorzystania czołgowych podwozi do produkcji dział samobieżnych, co ogranicza możliwości produkcyjne. Wreszcie, Rosja nie ma wystarczających zdolności do produkcji nowoczesnych ciężkich podwozi samochodowych, co wymusza import z Białorusi.

Ewolucja ukraińskiej artylerii

W kontekście Ukrainy, zmiany są również widoczne. Kraj rozwija własne systemy obrony, tworząc zaplecze produkcyjne i dostosowując swoje siły do standardów NATO, co obejmuje przejście na kaliber 155 mm. Niepewność co do dalszego rozwoju rosyjskich systemów podczas trwającej wojny sprawia, że Zachód zyskuje przewagę technologiczną, a Ukraina ma szansę na stworzenie nowoczesnej i efektywnej artylerii.

Rola artylerii ciągnionej

Jeszcze jednym ciekawym aspektem jest rosnąca rola artylerii ciągnionej, która, mimo że uznawana za mniej mobilną, odgrywa kluczową rolę za względu na łatwość obsługi oraz dostępność. W ciągu trwającej wojny stała się ona niezwykle ważna, co podważa wcześniejsze przekonania o jej marginalizacji.

Nowe technologie w artylerii

Nowe technologie, takie jak automatyzacja procesu ładowania amunicji, będą musiały mierzyć się z wyzwaniami w kontekście produkcji oraz eksploatacji. W obliczu rosnących kosztów i skomplikowanych systemów, które mogą wymagać wyspecjalizowanego personelu, kluczowe stanie się znalezienie równowagi między nowoczesnością a operacyjnością sprzętu.

Podsumowanie

Podsumowując, konflikt na Ukrainie jest rewizją dla tradycyjnych rozwiązań artyleryjskich, a adaptacja do nowych realiów pola walki prowadzi do przekształceń w strategiach oraz technologiach obu stron. Oczekiwane zmiany mogą wpłynąć nie tylko na bieżące zmagania, ale także na przyszły peenzjał i kierunki rozwoju armii, zarówno ukraińskiej, jak i rosyjskiej.