Rozważania na temat potencjalnej agresji zewnętrznej w obliczu aktualnych uwarunkowań geopolitycznych nabierają szczególnego znaczenia. Kluczowym aspektem, który można zidentyfikować, jest strategia, która miałaby na celu zniechęcenie przeciwnika do kontynuowania działań wojennych. Zwracając uwagę na historię, okupacje zawsze mają swój koniec, a pamięć społeczna oraz instytucjonalna pozostają na dłużej, co w przypadku Polski może zyskać na znaczeniu w kontekście ewentualnych alianse.

Warto zauważyć, że potencjalnie obrazy walki i determinacji narodu mogą służyć jako efektywna polisa ubezpieczeniowa w obliczu kolejnych zagrożeń militarno-geopolitycznych.

Defensywne możliwości Polski nie są tajemnicą, a obecne koncepcje obrony są szeroko omawiane wśród fachowców. Naturalne bariery, takie jak Wisła, mogą stanowić istotny element obrony wschodnich granic, lecz pokonywanie takich przeszkód przez siły zewnętrzne, jak pokazuje historia, może być trudne.

Istnieje jednak zasadne pytanie, czy Polska, z ograniczonymi siłami zbrojnymi, mogłaby skutecznie obronić swoje terytorium przed dużymi oddziałami wroga. Historyczne doświadczenia pokazują, że przygotowanie bardziej rozbudowanego wojska, opartego o realistyczną analizę ryzyk, może okazać się rozwiązaniem, które powinno zostać wdrożone na dłuższą metę.

Co więcej, w przypadku braku wsparcia sojuszniczego, Polska mogłaby znaleźć się w sytuacji, gdzie wskazane byłoby przeprowadzenie operacji obronnej, która nie tylko miałaby na celu ochronę terytoriów, ale również wykrwawienie przeciwnika w dłuższej perspektywie.

Taktikę opóźniającą w walce o wschodnie rubieże mogłoby charakteryzować stosowanie działań, które nie pozwolą na swobodny postęp nieprzyjaciela, takich jak niszczenie infrastruktury i wprowadzanie działań obronnych, które maksymalnie osłabiają przeciwnika. Przykłady doświadczeń Ukrainy, gdzie brutalność działań ruchów zbrojnych Rosji ukazała bezwzględność i determinację, mogą stać się formą nauczki dla Polski.

W chwili obecnej nie można jednak zapominać, że Rosja, mimo pewnych osłabień, wciąż stanowi potencjalne zagrożenie. Wspierane przez NATO plany obronne powinny przyczynić się do minimalizacji ryzyka, a Polska powinna być gotowa na wszelkie ewentualności.

Należy zatem pamiętać, że przygotowania w momencie kryzysu muszą być zarówno stałe, jak i elastyczne, aby w sytuacji „W” móc zaangażować się w obronę terytorium z maksymalnym zyskiem i minimalnymi stratami. Ważne jest, aby Rosja nie zyskała przekonania, że atak na Polskę jest opłacalny.