W 2015 roku w jaskini znanej jako „Grotte Mandrin” we Francji odkryto szczątki późnego neandertalczyka, którego nazwano „Thorin”. To jeden z ostatnich przedstawicieli swojego gatunku, który żył w Eurazji. Zespół badawczy, kierowany przez archeologa Ludovicia Slimaka, przeanalizował genom Thorina, co przyniosło szokujące wnioski dotyczące wyginięcia neandertalczyków sprzed około 40 tysięcy lat.

W ciągu ostatnich dekad pojawiło się wiele teorii na temat przyczyn ich wymarcia, obejmujących zmiany klimatyczne, erupcje wulkaniczne oraz odwrócenie pól magnetycznych. Interesujące jest to, że większość z nich koncentrowała się na zewnętrznych czynnikach, nie uwzględniając szczególnych biologicznych i kulturowych cech samych neandertalczyków. Ponadto, mówiono o mieszaniu się neandertalczyków z pierwszymi homo sapiens jako o potencjalnym zagrożeniu dla ich istnienia.

Badania nad szczątkami Thorina wskazują, że żył on w małej, izolowanej społeczności między 42 tysiącami a 50 tysiącami lat temu. Według naukowców, jego populacja oddzieliła się od innych znanych populacji neandertalczyków około 100 tysięcy lat temu, migrując z Gibraltaru. Po dotarciu do Francji, pozostała genetycznie odizolowana przez ponad 50 tysięcy lat.

Izolacja genetyczna miała poważne konsekwencje: zmniejszyła różnorodność genetyczną populacji, co ograniczyło ich zdolność do adaptacji wobec zmieniającego się klimatu oraz nowych patogenów. Ponadto brak wymiany wiedzy oraz interakcji społecznych mogły uniemożliwić ewolucję ich kultury i technologii, co mogło odegrać kluczową rolę w ich wymarciu.

To badanie pokazuje, że izolacja genetyczna oraz niewielkie rozmiary populacji mogły być wspólnymi cechami neandertalczyków, które przyczyniły się do ich wyginięcia, co stawia nowe pytania na temat dynamiki ich życia i interakcji z innymi hominidami. Co więcej, wyniki te mogą skłonić nas do rethinkingu obecnych teorii na temat tego, co naprawdę oznacza być 'ludzki'.