Pierwsze szczątki potężnego węża z Indii, znanego jako Vasuki indicus, odkryto w 2005 roku w kopalni węgla brunatnego Panadhro w stanie Gudźarat. Początkowo naukowcy nie mieli pojęcia, z czym mają do czynienia; pierwsze odnalezione kręgi były wrażeniem na temat możliwej obecności krokodyla z epoki eocenu sprzed około 40 milionów lat.

Szczątki te zostały jednak opisane jako nowy gatunek węża, mogący być największym, jaki kiedykolwiek istniał. Vasuki indicus z łatwością przewyższa poprzedniego rekordzistę - titanoboa, który żył w Ameryce Południowej 58 milionów lat temu.

Wielkość Vasuki indicus była oszałamiająca; badania sugerują, że osiągał długość od 10 do nawet 15,2 metra. Dla porównania, największy znany do tej pory wąż, titanoboa, mógł mieć maksymalnie 15 metrów długości.

Współczesne azjatyckie pytony to największe żyjące węże lądowe, osiągające długości do 7 metrów, jednak żaden z nich nie może równać się z gigantem sprzed milionów lat. W 1912 roku zabity pyton siatkowy na wyspie Celebes mierzył 9 metrów, a długość zielonej anakondy była wyłączana na 11 metrów - jednak te rozmiary pozostają w sferze legend, zwłaszcza po historii z 1944 roku, kiedy to tropiciele zapewniali, że złapali 11-metrową anakondę, która jednak zniknęła po ich powrocie. Do dziś nagroda za znalezienie takiego węża pozostaje nieodebrana.

Vasuki indicus najprawdopodobniej żył w ekosystemie o wilgotnym klimacie sprzyjającym rozwojowi bujnej roślinności. Analiza budowy jego kręgów sugeruje, że mógł on osiągać masę nawet do 1 tony, co czyni go jednym z najcięższych węży, jakie kiedykolwiek istniały. To także czterokrotna masa największych znanych anakond.

Wiadomo, że Vasuki indicus był zwierzęciem lądowym, co wywołuje pytania o jego tryb życia. Przypuszcza się, że polował na ofiary w gęstych lasach deszczowych, czekając cierpliwie, a jego ogromne rozmiary zapewniały mu przewagę w polowaniu.

Interesującym faktem jest, że nowe znaleziska geologiczne wskazują na zmiany klimatyczne i ekologiczne w Indiach, które miały miejsce po zderzeniu subkontynentu indyjskiego z płytą kontynentalną Azji. Proces ten przyczynił się do zamordowania unikalnych gatunków, takich jak Vasuki, które mogły nie przetrwać w nowym, bardziej suchym i surowym środowisku.

W obliczu tych zmian, Vasuki indicus nie był w stanie dotrzeć do końca epoki eocenu, co wzmacnia tezę, że gigantyzm nie zawsze prowadził do przetrwania, a wręcz przeciwnie, mógł oznaczać śmierć. Pozostałości Vasuki wskazują na to, jak zmiany klimatyczne i zakłócenia w ekosystemie mogą fundamentalnie wpłynąć na bioróżnorodność naszej planety.

Odkrycie Vasuki indicus pokazuje, jak niewiele wciąż wiemy o przeszłości naszej planety i jak wiele tajemnic kryje pod warstwami ziemi. Jakie jeszcze skarby historii mogą zostać odkryte?