Plan przedstawiony przez prezydenta Ukrainy, Wołodymyra Zełenskiego, składa się z pięciu punktów, które mają na celu zredefiniowanie ukraińskiej strategii obronnej w kontekście toczącej się wojny. Trzy z tych punktów zawierają niejawne załączniki, które mają być przekazane wybranym sojusznikom. Najważniejsze założenia planu obejmują:

1. Natychmiastowe zaproszenie i szybkie członkostwo Ukrainy w NATO.

2. Wzmocnienie ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego poprzez współpracę z globalnymi producentami broni.

3. Zniesienie zakazu użycia zachodniej broni przeciwko celom na terytorium Rosji.

4. Rozmieszczenie kompleksowego pakietu odstraszania strategicznego na terytorium Ukrainy.

5. Wykorzystanie ukraińskich strategicznych surowców mineralnych przez Zachód oraz rozmieszczenie ukraińskich żołnierzy w Europie zamiast amerykańskich.

Jednakże, wiele z tych punktów wydaje się być lustrzanym odbiciem postulatów, które Ukraina zgłasza od dłuższego czasu, a które do tej pory nie spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem ze strony Zachodu. Kluczowym problemem jest polityka NATO w sprawie przyjmowania nowych członków, zwłaszcza państw będących w stanie wojny z państwem nuklearnym. Kijów wierzy, że członkostwo w NATO jest niezbędne do osiągnięcia zwycięstwa, co oczywiście wiązałoby się z większym zaangażowaniem Sojuszu w konflikt.

W kontekście wzmocnienia ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego, już nastąpiły pewne kroki, takie jak umowy z Northrop Grumman czy Rheinmetallem. Mimo to, wiele zachodnich państw preferuje zwiększenie własnej produkcji militarnej i wysyłanie gotowych systemów uzbrojenia do Ukrainy, co ogranicza tempo rozwoju ukraińskiego przemysłu.

Sceptycy również wskazują na trudności związane z realizacją planu Zełenskiego. W szczególności, propozycja rozmieszczenia ukraińskich żołnierzy w Europie może być ewidentnie problematyczna, zwłaszcza biorąc pod uwagę opór ze strony niektórych państw członkowskich NATO.

Jednym z kluczowych aspektów planu jest wykorzystanie ukraińskich surowców mineralnych, z których zachodnie koncerny mogą być zainteresowane współpracą. Warto również zauważyć, że rozmowy o przyszłym statusie Ukrainy w NATO nie są jedynym problemem, z którym musi zmagać się Kijów. Najwięcej kontrowersji budzi kwestia relacji z Rosją i ewentualne działania wobec terytoriów spornych.

Podobnie jak w 1938 roku, Polska również nie została zaproszona do rozmów, co może zasługiwać na krytykę. Polityka zagraniczna Ukrainy, mimo że ma szansę na wzmocnienie, wciąż jest na etapie podejrzliwości, a jej zależność od zachodnich sojuszników budzi pytania o realne intencje tych państw.

W dniu ogłoszenia planu, Zełenski zdaje się szukać wsparcia i uznania przed spotkaniem przywódców głównych potęg w Berlinie, gdzie Ukraina nie miała swego przedstawicielstwa. Mimo jego ambitnych zamierzeń, realia geopolityczne stawiają pod znakiem zapytania, czy te plany mogą zostać zrealizowane.

Ostatecznie, pytanie, które każdy z nas powinien postawić, to: czy plan Zełenskiego to prawdziwa szansa dla Ukrainy, czy tylko utopia, która nigdy nie ujrzy światła dziennego?