Pluton, niegdyś uważany za dziewiątą planetę Układu Słonecznego, został odkryty przez Clyde'a W. Tombaugha w 1930 roku w Obserwatorium Lowella w Flagstaff w Arizonie. To odkrycie było efektem poszukiwań rozpoczętych przez Percivala Lowella, który zasugerował istnienie tej planety na podstawie rozrachunków grawitacyjnych.

Hipoteza o istnieniu nieznanej planety zrodziła się w drugiej połowie XIX wieku. Lowell poświęcił wiele lat na poszukiwania, jednak to Tombaughowi udało się ustalić jej położenie dzięki nowoczesnym wówczas technikom fotografowania. 18 lutego 1930 roku odkrył on ową tajemniczą sferę. Nazwa Pluton została zaproponowana przez 11-letnią dziewczynkę z Anglii, Venetia Burney, na cześć rzymskiego boga podziemi.

Zaraz po odkryciu Pluton budził entuzjazm, a niektórzy naukowcy sądzili, że jest większy od Jowisza. Prawda okazała się inna; Pluton jest mniejszy od ziemskiego Księżyca, a jego temperatura wynosi około -218 stopni Celsjusza. Okrąża Słońce raz na 248 lat, a jego orbita jest bardziej eliptyczna i nachylona niż jakiejkolwiek innej planety.

W miarę badań status Plutona jako planety stał się jednak kwestionowany. Odkrycie jego księżyca Charon w 1978 roku przez Christy'ego i Harringtona, który jest właściwie niemal tej samej wielkości co Pluton, wzbogaciło tę debatę. Okazało się, że obydwa obiekty mogą tworzyć system binarny, co również ma wpływ na dynamikę orbitalną w Układzie Słonecznym.

W 2006 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna zdecydowała o redefinicji pojęcia planety, co doprowadziło do tego, że Pluton został sklasyfikowany jako planeta karłowata. Ta decyzja wywołała ogromne kontrowersje i emocje, a wiele osób wciąż uważa Plutona za pełnoprawną planetę. W Waszyngtonie, pod pomnikiem Plutona, składano kwiaty i pisano żałobne kartki, a w sklepach można było znaleźć koszulki z napisem „W moich czasach Pluton był planetą.”},{