W obliczu trzeciej rocznicy pełnowymiarowej wojny na Ukrainie, ukraińscy emigranci w Polsce dzielą się swoimi przemyśleniami na temat konfliktu, który odmienił ich życie. Jak postrzegają wojnę? Czy wciąż czują się związani z Ukrainą? A może znaleźli swoje miejsce w Polsce i nie planują powrotu?

Rozmawiamy z Tarasem – inżynierem, który od 13 lat mieszka w Polsce. W wywiadzie przyznaje, że mimo iż Polska przypomina mu jego rodzimy kraj, to mentalność społeczeństwa jest zupełnie inna. Taras podkreśla, że wojna trwa dla niego od dziesięciu lat i czuje obowiązek wspierania Ukrainy, choć nie jest pewny co do swojej przyszłej roli w armii.

Również Igor, który od dziesięciu lat mieszka w Polsce po ucieczce z Ukrainy, mówi o dylemacie związanym z powrotem do swojego kraju w obliczu wojny. Choć początkowo myślał o walce, zdecydował się zostać w Polsce, aby uszanować zdanie rodziny. Igor stwierdza, że Polska stała się jego drugim domem, doceniając jej piękno i możliwości, które mu oferuje.

Obaj mężczyźni odczuwają głęboki ból z powodu utraty bliskich, celebrowanie wspomnień i wspieranie tych, którzy walczą za ich ojczyznę. Taras mówi o poważnych obawach związanych z szansą na pokój, podkreślając, że nic nie jest ważniejsze niż rzeczywista niepodległość Ukrainy. Igor dodaje, że walka o niezależność Ukrainy powinna być priorytetem, a niesprawiedliwy pokój nie przyniesie niczego dobrego.

Warto również zauważyć, że obaj mężczyźni, mimo oddalenia od ziemi, którą nazywają domem, chcą w przyszłości pomóc w odbudowie Ukrainy. Ich marzeniem jest przyczynić się do rekonstrukcji infrastruktury po wojnie, wskazując, że ich oddanie i determinacja wciąż trwają, niezależnie od miejsca, w którym obecnie się znajdują.

W miarę jak konflikt trwa, tożsamość ukraińska, solidarność i pragnienie wolności pozostają motywem przewodnim dla wielu Ukraińców w Polsce. Dom dla nich nie jest tylko miejscem, ale także poczuciem przynależności i wartości, które są nie do zatracenia, nawet w obliczu kryzysu. Społeczność ukraińska w Polsce nawołuje do wsparcia i zrozumienia – ich historia jest częścią historii całej Europy.