Rodzinna tragedia piłkarza: tragiczne straty w wyniku ataku bombowego!

W dniu pogrzebu Svena-Görana Erikssona kościół w Torsby zgromadził setki gości pragnących oddać mu hołd. Wśród żałobników pojawiły się znane osobistości, takie jak Roy Hodgson, były selekcjoner reprezentacji Anglii, oraz David Beckham. W samym kościele na widoku umieszczono zdjęcie zmarłego, na którym Sven-Göran uśmiechał się w jasnej koszuli i granatowym swetrze. W pierwszym rzędzie zasiedli jego bliscy: 95-letni ojciec Sven z jego partnerką Yaniseth i dziećmi, Johanem i Liną.

Eriksson, który mieszkał nad brzegiem jeziora Fryken, w swoim testamencie wyraził życzenie, aby jego prochy zostały rozsypane w tym ulubionym miejscu. Podczas emocjonalnej ceremonii, pastor Ingela Alvskog mówiła o jego otwartości, ciepłym usposobieniu oraz miłości do rodziny, jednocześnie podkreślając, że Sven nigdy nie był fanem zakupów, ale osiągał sukcesy w tańcu.

Na pogrzebie zginęła nie tylko jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci szwedzkiego sportu, ale także trójka osób, które zginęły podczas tragicznego ataku. Te wydarzenia wstrząsnęły społecznością.

Wzruszający moment nastał, gdy Yaniseth, partnerka Svena, podeszła do trumny, łzami na twarzy składając piękne czerwono-białe róże. Po zakończeniu ceremonii, trumna została wyniesiona przez członków Torsby Sports Club, którzy utworzyli wartę honorową. Gdy orkiestra zagrała hymn Liverpoolu "You'll Never Walk Alone", w powietrzu unosiła się zarówno radość, jak i smutek, z uwagi na to, że Eriksson był oddanym fanem tego zespołu.

Bengt Berg, bliski przyjaciel Erikssona, wygłosił poruszające przemówienie, przypominając wspólne chwile i podkreślając, jak niezwykły był to człowiek. Jego słowa były przepełnione emocjami oraz wdzięcznością za wspólnie spędzony czas. "Miałeś niesamowitą zdolność dostrzegania piękna w życiu. Dlatego tak wielu ludzi cię kochało!" – dodał Berg, spoglądając w stronę jeziora Fryken, które było dla Svena miejscem szczególnym.

Na zakończenie ceremonii, żałobnicy zostali zaproszeni na stypę, aby wspólnie uczcić pamięć zmarłego, dzieląc się nie tylko smutkiem, ale także radością z chwil, które z nim przeżyli.