Kilka dni temu Kamala Harris, wiceprezydent USA i główna konkurentka Donalda Trumpa, doszła do kolejnej skrajności w swoich oskarżeniach, nazywając byłego prezydenta faszystą. Jej wypowiedzi nie kończą się jednak na kontrowersyjnej etykietce. Horris stwierdziła, że Trump pragnie władzy absolutnej, podobnie jak Adolf Hitler, sugerując, że chce mieć armię lojalną jedynie jemu, a nie konstytucji.

Takie porównania wydają się nie tylko dramatyczne, ale wręcz absurdalne, nawet w kontekście współczesnej polityki, gdzie retoryka często bywa przesadzona. Harris, jak i cała amerykańska lewicowa elita, zdają się być coraz bardziej oderwani od faktów i realiów, co prowadzi do tworzenia konstrukcji rzeczywistości, które mają mało wspólnego z obiektywną prawdą. W tym kontekście warto zastanowić się, co te słowa właściwie mówią o stanie politycznej debaty w USA oraz o tym, jak postrzegają przeciwników politycznych.

Porównania do Hitlera nie są nowością w amerykańskiej polityce, ale ich nadużywanie może mieć niebezpieczne konsekwencje. Może to prowadzić do dalszej polaryzacji społeczeństwa oraz dehumanizacji przeciwników, co z kolei może zwiększać napięcia społeczne.

Przykładem tego typu dehumanizacji może być sposób, w jaki lewicowe media przedstawiają nie tylko Trumpa, ale również innych liderów, takich jak Władimir Putin. Co ciekawego, Putin, chociaż krytykowany za autorytarne rządy, często jest przedstawiany jako cyniczny strateg, a nie jako „drugi Hitler”, co wskazuje na różnice w narracji mediów.

Zastanówmy się, co tak naprawdę mówi nam ta sytuacja o amerykańskim życiu politycznym. Czy zamiast skrajnych porównań nie powinniśmy dążyć do bardziej konstruktywnego i rzeczowego dialogu? W dobie internetu i social mediów, gdzie emocje często biorą górę nad rozsądkiem, naprawdę nadszedł czas, by przemyśleć, jak słowa polityków wpływają na społeczeństwo.