Jan Klata, znany jako "buntownik z irokezem" czy "dyrektor z przeszłością", od lat wywołuje kontrowersje w polskim świecie teatralnym. Jego nominacja na dyrektora Narodowego Starego Teatru ponownie wzbudza emocje. Mimo to, Klata ma na swoim koncie wiele sukcesów i być może nieco wszechstronności, która może zaskoczyć krytyków.

Kiedy Klata po raz drugi zdobywa prestiżowy tytuł dyrektora, wiele osób uważa go za rewolucjonistę, jednak jego podejście do klasyki teatru jest bardziej subtelne. Po wydarzeniach sprzed lat, które wywołały poważne dyskusje, takich jak "Utwór o Matce i Ojczyźnie", Klata powraca do korzeni teatralnych. Jego program jest pełen hołdów dla wielkich mistrzów teatrów, na czoło wysuwając Jerzego Grzegorzewskiego oraz Jana Englerta.

Interesujące jest, że Klata znalazł sposób na zdobycie zaufania aktorów, którzy wcześniej byli sceptyczni wobec jego kandydatury. Wprowadzenie Krzysztofa Torończuka do zespołu na stanowisko zastępcy ds. administracyjnych może dodać mu dodatkowego wsparcia.

W obliczu rzekomej kontrowersyjności, Klata wycofał również przewidziane wprowadzenie spektaklu, który budził kontrowersje, "Nie-Boska komedia. Szczątki". Fala krytyki wobec jego osoby łączy zarówno środowiska prawicowe, jak i lewicowe, co wskazuje na niezwykłe zjawisko zjednoczenia w obliczu sprzeciwu.

Co istotne, Klata ma wyzwanie do podjęcia, które dotyczy nie tylko programowania, ale także złożonej rzeczywistości współczesnych społeczeństw. Sprawy wielokulturowości i równości oraz dzisiejsze wyzwania społeczne powinny znaleźć odzwierciedlenie w jego pracy. Jednakże początki jego kadencji nie zapowiadają się spokojnie. Po kontrowersyjnym procederze wyboru, Klata zostanie postawiony przed trudnym zadaniem zdobycia wsparcia zarówno ze strony artystów, jak i widowni.

Jego zmagania moga przyciągnąć uwagę mediów i publiczności, co sprawi, że każdy ruch na scenie będzie dokładnie obserwowany. Klata, jako dyrektor, ma szansę na rekonstrukcję Teatru Narodowego nie tylko w sensie artystycznym, ale również w kontekście szerszych działań społecznych. Jego perspektywa może być nie tylko kontrowersyjna, ale i przełomowa. Czas pokaże, czy uda mu się wprowadzić świeżość i nową jakość do polskiego teatru.