Europa stoi w obliczu ogromnych zmian w sektorze odnawialnych źródeł energii (OZE). W celu ograniczenia emisji CO2 o 55% w porównaniu do poziomów z 1990 roku, Unia Europejska musi przyspieszyć inwestycje, które średnio wynoszą około 20 GW rocznie, a cel ten powinien zostać podwojony do 2030 roku.

Polska planuje zwiększenie mocy z lądowej energetyki wiatrowej o 9 GW do 2030 roku. Niemcy z kolei zakładają dodawanie aż 10 GW mocy rocznie. Mimo tych ambitnych planów, ekspertyzy wskazują, że nadchodzący boom wiatrakowy wiąże się z wieloma wyzwaniami, w tym wzrostem kosztów komponentów oraz brakami kadrowymi.

- To ogromne wyzwanie dla całej Europy – zaznacza Janusz Gajowiecki, prezes Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej (PSEW). - Mimo że Polska będzie mogła zrealizować swoje plany przy sprzyjających regulacjach, jesteśmy daleko od optymalnej sytuacji - dodaje.

Główne przeszkody w rozwoju lądowej energetyki wiatrowej w Polsce to brak regulacji prawnych, które mogą odmrozić możliwość budowy nowych turbin, a także opóźnienia w wydawaniu pozwoleń. Ponadto, wciąż istnieją problemy związane z dostępnością sieci elektrycznej.

Z raportu "Koszty braku dekarbonizacji" Polskiego Instytutu Ekonomicznego wynika, że opóźnienia w rozwoju niskoemisyjnych źródeł energii mogą prowadzić do podwyższenia kosztów energii o ponad 18% do 2060 roku, co przekłada się na dodatkowe 330 miliardów złotych w łącznych wydatkach.

Wiatr jest aktualnie najtańszym źródłem energii, i w Polsce koszt produkcji energii z węgla przekracza 700 zł za MWh, podczas gdy z lądowych farm wiatrowych to tylko 103-323 zł za MWh. Niemniej jednak, rosnący popyt na nowe instalacje wiąże się z wydatkami na komponenty, które już zaczynają drożeć. Gajowiecki wskazuje, że europejski nacisk na ekologiczne standardy podnosi koszty produkcji o dodatkowe 20-30%.

Istotnym elementem budowy turbin wiatrowych są materiały takie jak beton, stal oraz włókna szklane. Postawienie jednego wiatraka lądowego kosztuje średnio około 8,1 miliona złotych, natomiast morskie farmy wiatrowe to już około 13,8 miliona złotych za MW. Warto podkreślić, że polski sektor OZE ma znaczący wkład w gospodarkę - według Gajowieckiego, polskie przedsiębiorstwa biorą udział w około 50% wartości całego cyklu życia turbiny.

W miarę jak następuje wyraźne ożywienie w sektorze OZE, rośnie także liczba polskich firm produkujących komponenty dla energetyki wiatrowej, które pomimo utrudnień starają się dostosować do dynamicznych zmian na rynku. Jak zauważył Gajowiecki, wiele z tych firm, mimo problemów z lokalizowaniem nowych inwestycji w Polsce, nadal produkuje części na eksport, co podkreśla znaczenie innowacji i zdolności adaptacyjnych polskiego przemysłu.

Przyszłość energetyki wiatrowej w Europie i w Polsce jest pełna nadziei, ale wymaga również determinacji i elastyczności w obliczu licznych wyzwań.