Kariera dziecięcych gwiazd filmowych często przybiera nieprzewidywalne kierunki. Niektóre z nich kontynuują aktorską drogę, inne próbują odnaleźć się w zupełnie nowych zawodach, a jeszcze inne decydują się na życie z dala od blasku fleszy. Carrie Henn jest jednym z tych wyjątkowych przypadków, którzy osiągnęli sukces, a następnie postanowili całkowicie zmienić swój życiowy kierunek.

Jako 10-letnia dziewczyna, Carrie zadebiutowała w kultowym filmie "Obcy - decydujące starcie" w 1986 roku, gdzie wcieliła się w rolę Newt, osieroconej dziewczynki, która przeżyła atak ksenomorfów. To była rola, która przyniosła jej nie tylko sławę, ale także nagrodę Saturn w kategorii "najlepsza kreacja młodego aktora lub aktorki" w 1987 roku. Jej rodzina nie miała zbyt wiele związków z branżą filmową, jednak jej pasja do sztuki i przypadkowy casting zaowocowały niespodziewanym sukcesem.

Po zakończeniu zdjęć, rodzina Henn musiała wrócić do USA z powodu zawodowych obowiązków ojca. Carrie nie miała nawet możliwości wystąpienia w kontynuacji, gdyż jej postać zginęła w filmie. Zamiast kontynuować karierę aktorską, Carrie skoncentrowała się na edukacji. Ukończyła szkołę średnią w 1994 roku, a następnie uzyskała licencjat z zakresu bibliotekarstwa i pedagogiki.

Dziś, jako 48-letnia kobieta, Carrie Henn wiedzie spokojne życie rodzinne. W przyszłym roku obchodzi 20-lecie ślubu ze swoim mężem Nathanem, który pracuje jako policjant. Carrie poświęciła się pracy w szkole podstawowej Shaffer Elementary w Kalifornii, gdzie naucza dzieci i dzieli się swoją wiedzą oraz pasją.

Mimo wycofania się z kariery przed kamerami, Carrie utrzymuje bliski kontakt z Sigourney Weaver. W 2020 roku zaskoczyła fanów, użyczając głosu jednej z postaci w animowanej miniserii "Thunder Island". Carrie Henn jest doskonałym przykładem na to, że sukces w Hollywood nie zawsze prowadzi do życia w blasku fleszy – czasem lepsza droga to ta, na której można spełniać się w bardziej osobisty i zrealizowany sposób.

Na zawsze zapamiętana jako Newt z "Obcego", Carrie Henn udowadnia, że można być szczęśliwym i spełnionym, nawet gdy jest się z dala od ekranów.