Ostatnio odwiedziłem kilka stacji benzynowych Orlen i byłem mocno zaskoczony. Na początku nie potrafiłem zdefiniować, co dokładnie mnie niepokoi, ale z biegiem czasu dojrzałem do wniosku.

Za rządów prezesa Daniela Obajtka Orlen był symbolem przełomu – pełen innowacyjności, zaawansowanych technologii i przyjemnej obsługi. Teraz jednak obawiam się, że nasza ulubiona sieć staje się cieniem samej siebie.

W porównaniu z latami świetności, odczuwam stagnację. Jakość kawy pogorszyła się, toalety są zaniedbane, a obsługa nie spełnia standardów, do których przywykliśmy. Stoły na stacjach nie są nawet przetarte!

Co to wszystko może oznaczać? Czy to tylko chwilowy kryzys, czy może oznaka większych problemów zarządzania w tej renomowanej firmie? Rozczarowanie rośnie, a pytania o przyszłość Orlen stają się coraz głośniejsze.