Wywiad z ks. Alfredem Wierzbickim rzuca nowe światło na kontrowersje związane z abp. Jędraszewskim. Duchowny opowiada o swoim doświadczeniu w prowadzeniu spowiedzi i sugeruje potrzebę reformy w Kościele katolickim, zwłaszcza w kwestii spowiedzi dla dzieci.

Ks. Wierzbicki, zapytany o swoje obowiązki spowiednika, przyznaje, że spowiada rzadko. Kiedyś pracował w parafii i seminarium, gdzie spowiadał regularnie. Teraz spowiada tylko na prośbę, a jego gabinet profesorski czasami staje się konfesjonałem.

Temat spowiedzi dla dzieci budzi duże kontrowersje. Ks. Wierzbicki zadaje pytanie, czy dzieci powinny być wysyłane do spowiedzi w tak młodym wieku. Sugeruje, że dzieci mogłyby przystępować do Komunii Świętej bez wcześniejszej spowiedzi, a samą spowiedź przenieść na późniejszy etap życia, po dłuższym przygotowaniu.

Ks. Wierzbicki także notuje, że aktualna forma spowiedzi może być nadużywana przez duchownych o nieetycznym zachowaniu wobec dzieci. Postuluje refleksję nad reformą spowiedzi, aby lepiej chronić wiernych, zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Zauważalnym problemem jest również to, że wielu dorosłych spowiada się jak dzieci, co wskazuje na niedojrzałość w formacji sumienia. Ks. Wierzbicki uważa, że spowiedź indywidualna, tzw. ustna, została wprowadzona stosunkowo późno, dopiero we wczesnym średniowieczu. Wcześniej praktykowano inne formy wyznawania grzechów.

W kontekście spowiedzi, ks. Wierzbicki porusza również problem celibatu księży. Przyznaje, że celibat może być ciężkim brzemieniem i że niektórzy duchowni prowadzą podwójne życie. Mówi też o roli księży-gejów w Kościele i o tym, jak ich sytuacja mogłaby się zmienić, gdyby zniesiono celibat.

Rozmowa nabiera ostrego tonu, kiedy padło pytanie o abp. Jędraszewskiego. Ks. Wierzbicki podkreśla, że Jędraszewski ma ogromny wpływ na wiernych i że jego działania mogą być postrzegane jako łamanie sumień i wymuszanie określonych zachowań. Pomimo krytyki, uduchowieni duchowni, tacy jak ks. Wierzbicki, mają wciąż duży autorytet.

Podsumowując, wywiad z ks. Wierzbickim jest głosem w dyskusji nad koniecznością reform w Kościele, szczególnie w kontekście spowiedzi i celibatu. Podkreśla potrzebę przemyślenia wielu tradycyjnych praktyk, aby lepiej dostosować je do współczesnych realiów i potrzeb wiernych.