W ostatnich badaniach naukowcy podzielili uczestników na trzy grupy w celu oceny skutków stosowania liraglutydu, znanego leku na otyłość. Uczestnicy z grupy kontrolnej korzystali z pompy CPAP, stanowiącej standardowe leczenie dla osób z bezdechem sennym. Druga grupa przyjmowała liraglutyd, natomiast uczestnicy w trzeciej grupie łączyli obydwie terapie: liraglutyd i CPAP. Aby ocenić ich zdolność do spalania tłuszczu, badani przeszli skan PET-CT zarówno przed, jak i po sześciu miesiącach leczenia. Badanie PET-CT wykorzystuje radioaktywny znacznik do oceny metabolizmu komórek i tkanek.

Okazało się, że Ozempic, czyli semaglutyd, który jest nowocześniejszym odpowiednikiem liraglutydu, w znaczący sposób tłumi apetyt. Dodatkowo, osoby przyjmujące liraglutyd wykazały znaczny wzrost zdolności do spalania tłuszczu trzewnego. Najlepsze efekty osiągnęły osoby z niższym wyjściowym metabolizmem, czym wykazały lepszą reakcję na leczenie GLP-1. Ci, którzy doświadczyli największego przyspieszenia metabolizmu, z reguły także bardziej efektywnie chudli.

Jednak badacze zauważają, że ten projekt badań miał charakter weryfikujący pierwotne hipotezy, dlatego konkluzje wymagają dalszych badań. Co ważne, nowsze leki, takie jak semaglutyd (Ozempic) oraz tyrzepatid (Mounjaro), mogą oferować lepsze rezultaty w zakresie utraty wagi oraz efektywniejszego spalania tkanki tłuszczowej.

Autorzy badania podkreślają, że skuteczne leczenie otyłości wciąż jest opracowywane, a zrozumienie mechanizmów działania tych leków jest kluczowe. Pomocne może być odkrycie, w jaki sposób te preparaty zwiększają wydatki energetyczne, co powinno stać się centralnym punktem przyszłych badań.

Czy Ozempic to przełom w walce z otyłością? Jakie mogą być konsekwencje stosowania tych leków? Obserwując aktualny trend, wydaje się, że środki tego typu mogą znacznie zmienić nasze podejście do rosnącego problemu otyłości i zdrowia publicznego.