Księżyc pełen tajemnic

Nowe odkrycia dokonane przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO) wywołują falę ekscytacji wśród naukowców na całym świecie. Te badania potwierdzają teorię, że powierzchnia Księżyca została uformowana przez magmę około 4,5 miliarda lat temu. Naukowcy z ISRO są przekonani, że w momencie, gdy Księżyc powstał i zaczął się ochładzać, na jego powierzchnię wypłynął stopiony anortozyt – skała magmowa, której składnikiem dominującym jest plagioklaz, jeden z najpospolitszych minerałów w skorupie ziemskiej.

Dane dotyczące obecności anortozytu na południowym biegunie Księżyca zostały pozyskane z łazika Pragyan. Wyniki badań opublikowano w renomowanym czasopiśmie „Nature”. Warto zaznaczyć, że wcześniej odkrycia związane z oceanami magmy miały miejsce podczas amerykańskiego programu Apollo w latach 1966-1972.

Indyjska misja na Księżyc

Łazik Pragyan, którego nazwa pochodzi z sanskrytu i oznacza „mądrość”, działał na Księżycu przez 10 dni. Został umieszczony na jego powierzchni przez lądownik Vikram, nazwany na cześć indyjskiego fizyka Vikrama Sarabhai. Pragyan, sterowany z centrum dowodzenia w Indiach, zbierał dane w okolicach 70 stopnia szerokości geograficznej południowej. Pojazd zaprojektowano tak, aby wytrzymał skrajne temperatury – od -10 do 70 stopni Celsjusza, co stanowi znaczące osiągnięcie inżynieryjne.

Michał Stachowski, polski astrofizyk, podkreśla znaczenie misji: „Pragyan dostarczył nam cennych informacji, które mogą rzucić nowe światło na historię Księżyca oraz jego geologię”. Na pewno warto wspomnieć, że nie tylko Indie, ale również współprace międzynarodowe przyczyniają się do postępu badań lunarnej geologii.

Łazik wykonał 23 pomiary za pomocą zaawansowanego spektrometru rentgenowskiego cząstek alfa (APXS), umożliwiającego analizę chemiczną w odległości. Podczas swojej pracy zdołał odkryć także ślady ogromnego meteorytu, który uderzył w Księżyc około 4 miliardów lat temu, tworząc jeden z największych kraterów w Układzie Słonecznym – Basen Południowy Aitken o średnicy 2500 kilometrów!

Ostatecznie, analiza obecności magnezu w badanych próbkach ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia siły uderzenia meteorytu i powiązania tych danych z teorią dotyczącą formowania się Księżyca.

Wykluczenie obecności wody

Naukowcy obecnie są w trakcie szczegółowej analizy danych zdobytych podczas misji Chandrayaan-3. Oczekują, że ich badania dostarczą dowodów na obecność wody w kraterach na południowym biegunie Księżyca, co mogłoby zrewolucjonizować przyszłe misje załogowe i rozwój stałych baz. Odkrycia takie mają szczególne znaczenie, gdyż woda mogłaby być kluczowa dla rezydentów Księżyca.

Dane z 2020 roku dostarczone przez chińską misję Chang’e 5 również wskazują na możliwość obecności wody, co podkreśla, że południowy biegun Księżyca staje się strategicznie ważnym miejscem dla przyszłych eksploracji.

Wierzymy, że zbliżające się misje, takie jak NASA Artemis, przyczynią się do dalszych badań oraz stworzenia stałych baz na Księżycu, a co za tym idzie – wykorzystania jego zasobów do produkcji wody pitnej, tlenu oraz paliwa dla rakiet. To nie tylko krok w kierunku lepszego zrozumienia naszego naturalnego satelity, ale także klucz do przyszłej eksploracji kosmosu, która może na zawsze zmienić naszą podróż i życie poza Ziemią!