Księżyc wciąż skrywa wiele tajemnic

Najnowsze badania przeprowadzone przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO) dostarczają przełomowych dowodów, które potwierdzają teorię, że powierzchnia Księżyca uformowała się z magmy około 4,5 miliarda lat temu. Ustalono, że gdy Księżyc powstał i zaczął stygnąć, jego powierzchnię pokrywał stopiony anortozyt, skała magmowa z dominującą zawartością minerałów plagioklazowych, które są najpowszechniejsze na Ziemi.

Dowody obecności anortozytu zostały zidentyfikowane dzięki danym z łazika Pragyan, a wyniki badań ukazały się w renomowanym czasopiśmie "Nature". To odkrycie łączy się z wcześniejszymi badaniami realizowanymi w ramach amerykańskiego programu Apollo, które miały miejsce w latach 1966–1972.

Ekspert w dziedzinie astrofizyki, profesor Santosh Vadawale z Uniwersytetu Gujarat i współautor badania, podkreślił: "Nasze odkrycia wzmacniają wiarygodność teorii o wczesnej ewolucji Księżyca". Profesor Vadawale i jego zespół monitorowali misię Chandrayaan-3, której celem było zbadanie południowego bieguna Księżyca.

Indyjska misja kosmiczna

Łazik Pragyan, który tłumaczy się jako „mądrość” w sanskrycie, spędził 10 dni na eksploracji Księżyca, dostarczając istotnych danych naukowych. Został wysłany na Księżyc za pomocą lądownika Vikram, będącego hołdem dla indyjskiego fizyka Vikrama Sarabhai. Ten zdalnie sterowany pojazd zebrał dane z obszaru o współrzędnych geograficznych 70 stopni szerokości geograficznej położonej na południu, przystosowany do ekstremalnych warunków temperaturowych.

Łazik ważył około 27 kilogramów i korzystał z nowoczesnego spektrometru rentgenowskiego cząstek alfa, aby przeprowadzić 23 analizy chemiczne. Dzięki tej technologii możliwe jest zdalne badanie składu chemicznego skał.

Wyniki z badań wskazują również na wcześniejsze uderzenie ogromnego meteorytu w rejonie południowego bieguna Księżyca, które miało miejsce około 4 miliardów lat temu, tworząc jeden z największych kraterów w Układzie Słonecznym - Basen Bieguna Południowego Aitken o średnicy 2500 kilometrów i głębokości przekraczającej 8 kilometrów.

Obecność magnezu w próbkach z misji Chandrayaan-3 odkryła także, że meteoryt mógł spowodować wydobycie tego pierwiastka z głębszych warstw Księżyca. Prof. Anil Bhardwaj, jeden z autorów badań, mówił o możliwym wpływie uderzenia asteroidy na skład chemiczny Księżyca.

Indyjscy naukowcy kontynuują analizowanie danych z misji, mając nadzieję na potwierdzenie obecności wody w kraterach na południowej stronie Księżyca. To mogłoby otworzyć nowe możliwości dla przyszłych załogowych misji oraz budowy stałych baz na Księżycu.

Warto także wspomnieć, że w 2020 roku chińska misja Chang’e 5 także dostarczyła dowodów na obecność śladów wody na Księżycu. Oba programy – indyjski i chiński – przyczyniły się do znaczącego poszerzenia wiedzy na temat obecności lodu wodnego, szczególnie w regionach biegunowych Księżyca.

Naukowcy wierzą, że nadchodzące misje, takie jak NASA Artemis, przybliżą nas do zbudowania stałych baz na Księżycu, które będą mogły korzystać z wody zlodowaconej jako źródła wody pitnej, tlenu i paliwa dla rakiet. Te badania nie tylko rozwijają naszą wiedzę na temat Księżyca, ale także mają potencjał, aby zmienić przyszłe eksploracje kosmosu i sposób, w jaki ludzkość może żyć poza Ziemią. Czyż nie brzmi to ekscytująco?