Francja, mimo ruszenia z nowymi źródłami energii, wciąż jest kluczowym graczem w imporcie rosyjskiego gazu. Nie jest do końca jasne, gdzie dokładnie trafia skroplony gaz ziemny (LNG), ale raporty wskazują, że część z niego może być przekazywana do Niemiec, które do 2022 roku nie miały terminali przystosowanych do odbioru tego surowca. W efekcie, Niemcy były uzależnione od krajów sąsiednich, takich jak Francja, co w obecnych czasach staje się dużym problemem.

Dane mówią same za siebie: terminal w Dunkierce przetworzył aż 27% całego rosyjskiego LNG importowanego przez Europę w 2023 roku! Zaskakujące jest to, że 85% rosyjskiego gazu wciąż trafia na kontynent poprzez porty w trzech krajach: Francji, Hiszpanii i Belgii. Mimo głośnych deklaracji Europy o potrzebie uniezależnienia się od gazu rosyjskiego, rzeczywistość okazuje się być znacznie bardziej skomplikowana.

Rosyjska agresja na Ukrainę zmusiła Unię Europejską do natychmiastowej zmiany strategii energetycznej. Celem miało być zmniejszenie zależności od rosyjskiego gazu i całkowite odejście od niego do 2027 roku. Jednakże pomimo tych zobowiązań, rosyjskie źródła dostarczają wciąż znaczne ilości LNG. Eksperci podkreślają, że realizacja tych planów staje się coraz trudniejsza z każdym dniem, zwłaszcza w obliczu niepewności rynkowej.

Tymczasem, kraje członkowskie Unii podejmują intensywne działania w celu modernizacji infrastruktury energetycznej. Niemcy, które dotąd pozostawały w tyle, inwestują w budowę nowych terminali portowych na potrzeby odbioru LNG. To krok, który ma na celu zmniejszenie ich zależności od zewnętrznych dostawców.

Z perspektywy geopolitycznej i ekologicznej, przyszłość europejskiej polityki energetycznej jawi się w ciemnych barwach. Wszyscy zastanawiają się, jak długo ten stan rzeczy będzie trwał i co przyniesie przyszłość dla europejskiej niezależności energetycznej. Czy kraje unijne są gotowe na zmiany, które mogą uratować ich bezpieczeństwo energetyczne?