Izabela, młoda matka, zgłosiła się do Szpitala Powiatowego w Pszczynie we wrześniu 2021 roku, kiedy odeszły jej wody płodowe. Już wcześniej u jej płodu stwierdzono wady rozwojowe, co wywołało poważne obawy o bezpieczeństwo zarówno matki, jak i dziecka.

Śmierć Izabeli, która osierociła kilkuletnią córeczkę, wywołała ogromne protesty w całym kraju pod hasłem "Ani jednej więcej", skierowane przeciwko restrykcyjnym przepisom aborcyjnym.

Sąd lekarski uznał, że nieprawidłowości w opiece medycznej zaczęły się już od jej przyjęcia do szpitala. Wobec jednego z lekarzy nałożono karę pięcioletniego zawieszenia prawa do wykonywania zawodu, podczas gdy dwaj inni otrzymali dwuletnie kary.

Proces karny lekarzy trwał od kilku miesięcy, a prokuratura oskarżyła ich o narażenie pacjentki na niebezpieczeństwo utraty życia oraz o nieumyślne spowodowanie jej śmierci. Rodzina zmarłej uważa, że lekarze zbyt długo zwlekali z zakończeniem ciąży, co miało fatalne konsekwencje dla Izabeli.

Izabela trafiła do szpitala, gdzie lekarze zlekceważyli objawy zakażenia, nie przeprowadzając odpowiednich badań ani nie podejmując decyzji o zakończeniu ciąży w obliczu rozwoju stanów zagrażających jej życiu. Sąd lekarski wyraził poważne wątpliwości co do ich umiejętności i przestrzegania podstawowych zasad medycyny. Specjalistyczny skład sędziów, w skład którego wchodzili ginekolodzy-położnicy, miał na celu rzetelne zbadanie sprawy.

Sprawa Izabeli stała się symbolem walki o prawa kobiet w Polsce. Protesty rozlały się po całym kraju, a społeczeństwo zaczęło głośno domagać się reform w systemie ochrony zdrowia. W atmosferze rosnącej frustracji wobec systemu, rodzina Izabeli ogłosiła, że złożyła skargę na lekarskie uchybienia, mając nadzieję na wymierzenie sprawiedliwości.

To nie tylko tragedia jednostki, ale również głośny sygnał o konieczności zmian w systemie ochrony zdrowia w Polsce. Kiedy dojdzie do kolejnych reform, które zapewnią odpowiednią opiekę i ochronę życia każdej kobiety? Czy kolejna tragedia będzie potrzebna, by władze zaczęły reagować? Czujność społeczeństwa jest kluczowa, aby „ani jednej więcej” nie musiało się zdarzyć.