Kupiańsk, strategiczny punkt na trasach komunikacyjnych, stał się areną zaciętej walki. Jego potencjalny upadek mógłby oznaczać ostateczną utratę kontroli ukraińskich sił nad wschodnim brzegiem rzeki Oskił oraz otworzyć drogę Rosjan w kierunku Izium i Charkowa.

Mimo ich dotychczasowych osiągnięć na południu rzeki – gdzie zdobyli kluczowe miejscowości – ofensywa pod Kupiańskiem utknęła w martwym punkcie przez długie miesiące. Linia frontu zatrzymała się, tworząc stabilną pozycję pod Synkiwką, gdzie Rosjanie ponosili ciężkie straty na froncie.

Po zdobyciu Synkiwki 30 sierpnia 2024, Rosjanie podeszli blisko wschodnich bram Kupiańska, tworząc bezpośrednie zagrożenie dla ukraińskich obrońców. Siły ukraińskie walczyły w heroicznych zmaganiach, w marcu 2025 roku przeprowadzając kontratak, który odroczył rosyjskie plany.

W obliczu niemożności ataku frontalnego, Rosjanie przenieśli ciężar działań na północ, zajmując Dworiczną w styczniu 2025 roku. To pozwoliło im na kontrolowanie kluczowej drogi do Kupiańska, co zatwierdziło ich strategię.

Mimo intensywnych ataków, rosyjskie siły napotkały znaczne trudności w utrzymaniu linii logistycznych, z powodu ukraińskich działań w powietrzu, mających na celu zniszczenie pontonowych mostów.

W obliczu narastających wyzwań, Rosjanie zmienili taktykę, stosując infiltracje z wykorzystaniem dronów i bombardowań, z coraz większym nasileniem na północy.

Zaledwie kilka miesięcy wcześniej, Ukraińcy przeprowadzili kontratak w okresie 11-13 października 2025, uderzając na północ od Kupiańska i mogąc myśleć o całkowitym odcięciu rosyjskich dostaw.

Sytuacja w Kupiańsku jest niezwykle napięta, z ciągłymi szarpaninami po obu stronach i rosnącym ryzykiem oblężenia dla Ukrainy. Mimo to, odwaga i determinacja ukraińskich żołnierzy świadczą o ich nieustającej woli walki.