Wilkowór Tasmański - krótkie wprowadzenie

Wilkowór tasmański, znany również jako wilk workowaty, to niezwykle fascynujące zwierzę, które do tej pory obowiązywało w krainie legend i mitu. Ten drapieżny torbacz z Tasmanii zaginął w mrokach historii, a jego ostatni przedstawiciel, samica Benjamin, zmarł w Zoo w Hobart w 1936 roku. Od tamtej pory, mimo sporadycznych doniesień o przypadkowych spotkaniach w dzikiej naturze, nie udało się potwierdzić istnienia tego gatunku, co doprowadziło do jego oficjalnego uznania za wymarłego w 1986 roku.

Dlaczego wilkowór tasmański był tak ważny?

Wilkowór tasmański był ostatnim przedstawicielem megafauny Australii, która obejmowała również ogromne kangury czy wombaty wielkości nosorożców. Jego utrata to nie tylko koniec pewnej epoki, ale także narodowa obsesja Australijczyków, którzy prowadzą nieustanne poszukiwania dowodów na jego ponowne pojawienie się.

Projekt „Łazarz” - przywrócenie wilkowora do życia

W ostatnich latach genetycy z firmy Colossal Biosciences przyjęli wyzwanie przywrócenia wilkowora do życia. W ramach projektu „Łazarz” udało im się uzyskać kompletne transkryptomy, które otwierają drzwi do rewitalizacji tego wymarłego gatunku. Embriony wilkowora, zachowane w Muzeum Historii Naturalnej w Sztokholmie, były kluczowym elementem w kompletnym zrekonstruowaniu DNA tych niesamowitych stworzeń.

Osiągnięcia genetyków z Colossal

Dzięki postępom nauki, firma Colossal ogłosiła, że udało jej się zrekonstruować genom wilkowora tasmańskiego, osiągając ponad 99,9% kompletności. Choć po drodze napotkano wiele trudności, zespół wierzy, że ostatnie brakujące fragmenty kodu genetycznego zostaną wkrótce zgromadzone. Eksperci zwracają jednak uwagę na potrzeby dalszych badań i transparentności, obawiając się, że etap pełnego odtworzenia genomu tego gatunku może być znacznie bardziej skomplikowany niż się wydaje.

Rodzic zastępczy - grubogonek australijski

Wzdłuż tego ambitnego projektu, Colossal Biosciences chce wykorzystać grubogonka australijskiego jako „rodzica zastępczego” wilkowora. Ten torbacz, odporny na trudne warunki, stanowić ma biologiczne wsparcie dla odrodzenia wilkowora w przyszłości. Interesujące jest również, że grubogonik żywi się głównie bezkręgowcami, stając się idealnym kandydatem do współpracy.

Etyka i przyszłość projektu

Parwinder Kaur, dyrektorka DNA Australia, komentując te osiągnięcia, podkreśla, że to znaczący krok naprzód w biologii, który mógłby w przyszłości pozwolić na rewitalizację innych wymarłych gatunków. Chociaż entuzjastycznie podchodzi do tego projektu, wielu naukowców ostrzega przed konsekwencjami i złożonościami, które mogą wkrótce ujawniać się, podkreślając potrzebę przemyślenia etyki tego rodzaju badań.

Nadzieje na przyszłość

Powrót wilkowora tasmańskiego wzbudza wiele emocji, inspirując jednocześnie nadzieję na możliwość ocalenia innych wymierających gatunków. Czy będziemy świadkami narodzin nowego wilkowora? Czas pokaże!