Sir John Franklin, brytyjski oficer i żeglarz, od lat fascynował się Arktyką. Jego trzecią, i finalną, ekspedycję w 1845 roku zorganizowano w poszukiwaniu Przejścia Północno-Zachodniego, wielkiego korytarza handlowego. Okręty HMS Erebus i HMS Terror wypłynęły z Morza Baffina 19 maja, lecz ich niepewny los zaledwie kilka miesięcy później na zawsze przeszedł do historii.

Po trzech latach milczenia i zniknięcia oficerów oraz żołnierzy z ekspedycji, władze zaczęły organizować poszukiwania. Ostatecznie, podczas około 30 wypraw, odkryto, że HMS Erebus i HMS Terror utknęły w lodach Cieśniny Wiktorii, zmuszając swoją załogę do przetrwania w beznadziejnych warunkach.

Notatki kapitana Francisa Croziera ujawniły tragiczne okoliczności śmierci Franklina 11 czerwca 1847 roku. Jego załoga, nie mogąc opuścić wrogich warunków Arktyki, umierała z głodu, zimna i chorób, prowadząc do hipotez o kanibalizmie.

Jednak dopiero teraz, po dekadach spekulacji, naukowcy zidentyfikowali szczątki Jamesa Fitzjamesa, pierwszego oficera HMS Erebus. Ciała znalazły się blisko wraku okrętu, odkryte podczas badań w 2014 roku, a ich analiza przyniosła mrożące krew w żyłach odkrycia. Zwłaszcza, że obrażenia na kościach Fitzjamesa mogą świadczyć o kanibalizmie wśród załogi, co wiele lat było uważane za kontrowersyjną tezę w zachodnich historiach.

Odkrycie to stawia nowe pytania o to, co naprawdę wydarzyło się podczas tej feralnej ekspedycji. Jak zdesperowani musieli być marynarze, kiedy wszystko, co znali, przekształciło się w lodowaty koszmar? Ich historia nie tylko odkrywa szokujące aspekty ludzkiej przetrwania, ale również jest świadectwem ekstremalnych warunków, które zatarły granice między cywilizacją a barbarzyństwem. Czy to odkrycie naprowadzi nas na nowe odpowiedzi dotyczące tej przerażającej, arktycznej tragedii?