W 2023 roku lekarz Simonson przepisał jej Mounjaro, nowoczesny lek na cukrzycę, który pomógł jej w końcu skutecznie schudnąć bez obaw o efekt jo-jo. Simonson przyznaje, że w tym momencie czuła się niezwykle.

Jednak szybko odkryła, że zdrowie nie przyniosło jej jedynie pozytywnych zmian - zaczęła doświadczać innego, nieprzyjemnego oblicza rzeczywistości. Ludzie zaczęli traktować ją jak celebrytkę, mimo że w jej życiu poza wagą nic się nie zmieniło.

"Moje zainteresowania są takie same. Moje poczucie humoru pozostaje niezmienne. W zasadzie, to kim jestem, nie uległo zmianie" – mówi Simonson. "Frustruje mnie, gdy ludzie są dla mnie milsi, mimo że tak naprawdę się nie zmieniłam".

Zmagania z fatfobią

Podczas gdy miliony Amerykanów korzystają z nowych terapii odchudzających, wielu z nich zmaga się z bolesnymi wspomnieniami fatfobii, które towarzyszyły im przez całe życie. Takie przeżycia pokazują, jak wciąż obecne są nierówności związane z postrzeganiem otyłości i sztywnego kanonu piękna w społeczeństwie.

Tak zwane agonisty GLP-1, jak Ozempic czy Wegovy, prowadzą do rewolucji w leczeniu otyłości, ale również prowokują do refleksji na temat tego, jak osoby, które straciły na wadze, są postrzegane przez innych. Często ich komplementy zamiast być miłe, są przypomnieniem, że w przeszłości były oceniane jedynie na podstawie swojego wyglądu, a nie umiejętności czy cech charakteru.

Piętno otyłości

Lauri Barnes, reporterka z Południowej Karoliny, dzieli się bolesnym doświadczeniem, które miała jako dziecko. Pamięta, jak grupka chłopców wyśmiewała ją, gdy szła do samochodu po wyjściu ze sklepu. "Poczułam się strasznie" – wspomina. Po utracie wagi daje do zrozumienia, że boryka się z hipokryzją. "Gdy ważyłam ponad 140 kg, miałam dużą empatię dla innych grubszych, ale teraz, kiedy widzę kogoś w podobnej sytuacji, myślę: dlaczego nie idziesz do lekarza?".

Ekspertka Rebecca Puhl z Uniwersytetu Connecticut opisuje to zjawisko jako „piętno rezydualne”, które opisuje uczucie obciążenia dawnymi ograniczeniami, które wciąż są obecne po utracie wagi.

"Kiedy ludzie chudną, a wciąż czują się napiętnowani przez swoją wagę, to sygnalizuje, że wciąż mogą zmagać się z wewnętrznymi uprzedzeniami, które nigdy nie znikają" – mówi Puhl.

Odwrotne skutki obozu odchudzającego

Jeni Morgan, która jako 12-latka uczestniczyła w obozie dla osób otyłych, mimo że jej waga była normalna, ma teraz 39 lat i zauważyła, że to doświadczenie negatywnie wpłynęło na jej postrzeganie własnego ciała, przyczyniając się do przyrostu masy ciała w późniejszych latach. Kiedy schudła 50 kg, na nowo zaczęła być traktowana przez innych, co zaskoczyło ją. "Nagle dziewczyny chciały się ze mną częściej spotykać, a ja zaczęłam przyciągać zainteresowanie, mimo że jedyną rzeczą, która się zmieniła, była moja waga" – relacjonuje Morgan.

Przywilej bycia szczupłym

Lynn, psychoanalityczka z Nowego Jorku, również doświadczyła różnicy w traktowaniu po utracie 40 kg. "Teraz mężczyźni są dla mnie uprzejmi i często otwierają mi drzwi, a kiedy byłam otyła, nikt nie zwracał na mnie uwagi". Lynn zauważa, że codziennie spojrzenie w lustro to dla niej wyzwanie; często sprawdza, czy wciąż jest uznawana za ‘normalną’.

Niektórzy eksperci podkreślają znaczenie pozytywnego myślenia o sobie oraz rozwiązywania problemów związanych z niskim poczuciem własnej wartości, które mogą prowadzić do depresji. Dbanie o swoje samopoczucie emocjonalne oraz otoczenie wspierające to kluczowe aspekty przetrwania w obliczu społecznych presji.

W końcu Simonson podzieliła się swoimi odczuciami ze znajomymi, którzy również przyznali, że nie zdawali sobie sprawy z niewłaściwych efektów swoich „życzliwych” komentarzy. "Reakcja na mój wygląd była tak nieprzyjemna, że czułam się, jakbym chciała wyjść ze swojej własnej skóry" – mówi, podkreślając, jak trudne może być życie w społeczeństwie, które wciąż skupia się na wyglądzie.

Artykuł opublikowany w amerykańskim "Newsweeku". Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji "Newsweek Polska".