Polska staje przed ogromnym wyzwaniem transformacji energetycznej, której celem jest drastyczne zmniejszenie produkcji energii z węgla kamiennego i brunatnego. Zgodnie z zapowiedziami, do 2030 roku produkcja energii z węgla ma spaść do 31,9 TWh dla węgla kamiennego i 11,4 TWh dla węgla brunatnego, a do 2040 roku ma stanowić już tylko symboliczne 1% całkowitej produkcji energii. To, co zadziwia, to fakt, że mimo ambitnych celów, Polska wciąż planuje zachować elektrownie węglowe, pełniące funkcję rezerwową w systemie energetycznym, co budzi wątpliwości co do efektywności tych zmian.

Ministerstwo Klimatu i Środowiska podkreśla, że modernizacja tych elektrowni jest niezbędna dla zapewnienia stabilności systemu. W ramach planowanej transformacji, Polska potrzebuje zainwestować blisko 150 miliardów złotych w sektor górnictwa, aby przygotować go na nadchodzące zmiany. Wersja projektu Krajowego Planu Energetycznego i Klimatycznego (KPEiK) wskazuje, że do 2030 roku do górnictwa trzeba będzie dołożyć aż 137 miliardów złotych.

Niepokoi jednak paradoks, który pojawia się w górnictwie węgla: mimo rosnących strat, zatrudnienie oraz inwestycje w tym sektorze rosną. Polska stoi przed wyborem — czy zdecydować się na zachowawcze podejście, które koncentruje się na utrzymaniu dotychczasowego systemu energetycznego, czy przyjąć odważniejszą, proekologiczną strategię, która będzie iść w kierunku zrównoważonego rozwoju.

Konsultacje nowej wersji KPEiK są prowadzone do 15 listopada, po czym rząd podejmie decyzję, która wyznaczy przyszły kierunek polskiej polityki energetycznej. Jeśli Polska pragnie spełnić zobowiązania klimatyczne i jednocześnie zapewnić stabilność swojego systemu energetycznego, konieczna będzie staranna równowaga pomiędzy utrzymywaniem rentowności elektrowni a dostosowywaniem się do wymogów rynkowych i ekologicznych. To nie tylko wyzwanie technologiczne, ale także ekonomiczne, które będzie miało wpływ na codzienne życie Polaków przez wiele lat.