Henryk Gołębiewski, który swoją karierę aktorską rozpoczął w latach 70. jako ikona filmów dla dzieci i młodzieży, przeszedł długą i trudną drogę. Pochodzący z wielodzietnej rodziny z warszawskiego Mokotowa nie potrafił poradzić sobie z ciężarem sławy, co doprowadziło do wielu osobistych problemów.

W młodości, aby stawić czoła stresowi, sięgał po alkohol, co narażało go na ciągłe trudności w zdobywaniu ról. Reżyserzy zaczęli się obawiać zatrudniania go, a jego kariera zwolniła tempo.

Zarobki Henryka Gołębiewskiego ujawniają rzeczywistość wielu artystów po sukcesach: musiał pracować jako szklarz i stolarz. W swojej książce biograficznej „Zygzakiem przez życie” wspomina, że edukacja nigdy go nie interesowała.

Przełomowa rola, która miała odmienić jego los, to występ w filmie „Edi” w 2003 roku, za który zdobył Złotą Kaczkę. Ku jego zaskoczeniu, po tej roli został zaszufladkowany, co ograniczyło jego możliwości zawodowe. "Właśnie po 'Edim' trafiłem do szufladki. Miałem bardzo długą przerwę w ofertach ról" - wyznał w jednym z wywiadów.

Osobiste tragedie i radosne wydarzenia 2008 roku, kiedy jego córka Róża przyszła na świat, zmusiły go do przemyślenia swego życia i walki z nowotworem. Na szczęście, po intensywnej terapii udało mu się pokonać chorobę.

Obecnie Henryk Gołębiewski żyje skromnie, otrzymując 1600 zł miesięcznie z ZUS-u, a dodatkowe dochody pochodzą z ról w takich produkcjach jak „Lombard. Życie od zastawu” czy „Na sygnale”. Mieszka z córką Różą w niewielkim, ale wygodnym mieszkaniu przy stacji metra, co ułatwia im życie w stolicy.

Jak mówi jego córka: "Tatko jest zawsze przy mnie. W dobrych i złych chwilach. Uczy mnie tolerancji i szacunku dla innych ludzi, niezależnie od ich statusu."

Henryk Gołębiewski rzadko występuje publicznie, ale ostatnio pojawił się na premierze ramówki Telewizji Puls, co wzbudziło wielkie zainteresowanie mediów. Mimo swoich osobistych zmagań, po latach trudności udało mu się odbudować swoje życie i na nowo odnaleźć radość w codzienności.