"Koniec obietnic bez pokrycia… prosimy!" - to nie tylko dramatyczny apel ekspertów w nowym raporcie, ale też przestroga dla całego świata przed nadchodzącym szczytem klimatycznym COP29 w Azerbejdżanie.

Warto podkreślić, że dokument podsumowuje, w jakim stanie znajduje się nasza planeta, jeśli chodzi o realizację celów zawartych w Porozumieniu paryskim z 2015 roku. Analiza dowodzi, że globalne działania są zdecydowanie niewystarczające, aby zrealizować zamierzone cele, a prognozy są jeszcze gorsze. Nasze emisje gazów cieplarnianych nie tylko nie spadły, ale wręcz wzrosły w ostatnich latach.

Z raportu wynika, że aby zatrzymać globalne ocieplenie na poziomie 1,5°C, emisje muszą zmniejszyć się o 42% do 2030 roku, a o 57% do 2035 roku. Innymi słowy, każda część stanu zdrowia Ziemi jest zagrożona, a zamachy na środowisko mogą przynieść katastrofalne skutki.

Statystyki są przerażające: jeśli pozostaniemy na obecnym kursie, do 2030 roku przekroczymy 1,5°C, a jazda w kierunku 3°C wzrostu temperatury do końca stulecia wygląda na wysoce prawdopodobna.

Inger Andersen, dyrektor wykonawcza Programu Środowiskowego ONZ, potwierdza, że bez nowego podejścia i znaczącej korekty polityki klimatycznej, przyszłość naszej planety staje się coraz bardziej niepewna. Na szczycie w Azerbejdżanie kraje powinny nie tylko zaprezentować nowe plany, ale także wykazać się konkretnymi działaniami.

Wpływ globalnego ocieplenia jest już widoczny - od wymierania raf koralowych, które prowadzi do zmniejszenia populacji ryb, przez zaostrzenie kryzysu żywnościowego, aż po narażenie na częstsze i intensywniejsze katastrofy naturalne.

Aż do 2030 roku każde państwo powinno dążyć do zmniejszenia swoich emisji o 7,5% rocznie. Jak informuje raport, kluczowym krokiem w osiąganiu tych celów jest szybka dekarbonizacja gospodarki, a także skupienie się na odnawialnych źródłach energii. Dotyczy to nie tylko krajów rozwiniętych, ale także rozwijających się, które muszą wprowadzić innowacje, aby zredukować emisje.

Zastąpienie paliw kopalnych energią słoneczną i wiatrową, a także poprawa efektywności energetycznej, to nie tylko responsywne, ale również niezbędne kroki. Działania te powinny być uzupełnione przez zrównoważoną gospodarkę leśną, zwiększanie liczby lasów i efektywne wykorzystanie przestrzeni miejskiej.

Na koniec, warto zauważyć, że transformacja, choć kosztowna, przyniesie długofalowe korzyści w postaci uniknięcia miliardowych strat związanych z ekstremalną pogodą i zdrowotnymi skutkami zmian klimatycznych. Czas na zmiany, a wszyscy muszą wziąć udział w tej walce. Czy dążenie do celu 1,5°C jest jeszcze możliwe? Jeśli nie, musimy przynajmniej zrobić wszystko, aby ograniczyć skutki ocieplenia!