Zaskakujący świat w nowej perspektywie

Zapomnij o wszystkim, co myślałeś o Wszechświecie na podstawie podręczników fizyki. Wyobraź sobie rzeczywistość jako ekran, gdzie każdy "piksel" to mikroskopijna komórka o rozmiarze długości Plancka – około 1,6 × 10⁻³⁵ metra! Te niezwykle małe elementy mogą być puste lub pełne materii, co zmienia zasady gry. W tym cyfrowym uniwersum rządzi zasada infodynamiki, mówiąca o dążeniu do minimalizacji entropii informacji.

Optymalizacja – klucz do naszego wszechświata

Zobacz to jako wielką szachownicę, na której cztery identyczne cząstki zaczynają się przemieszczać w poszukiwaniu optymalnej konfiguracji. Im bardziej skoncentrowana materia, tym niższa entropia, a Wszechświat, niczym sprytny algorytm, dąży do oszczędności zasobów obliczeniowych.

To, co zyskujemy, to wizja masy i informacji jako dwóch stron tej samej monety. Ruch cząstek przypomina poruszanie bitów w komputerze – wszystko zmierza ku minimalizacji złożoności obliczeniowej. Wszechświat staje się perfekcyjnym programistą, optymalizując wszelkie procesy.

Efekt obserwacji a natura rzeczywistości

Przyjrzyj się też efektowi obserwatora w fizyce kwantowej. Sam fakt dostrzegania zjawiska zmienia jego stan. Jakbyś spojrzał w miejsce, które w danym momencie nie "zrenderowało" ważnych informacji, co sugeruje, że nasze postrzeganie rzeczywistości jest wciąż niedoskonałe.

Matematyczne fundamenty optymalizacji

Melvin M. Vopson udowodnił, że siła poruszająca cząstkami, dążąca do minimalizacji entropii informacyjnej, jest opisana dokładnie tym samym równaniem, co prawo grawitacji Newtona. Wszystko sprowadza się do teorii informacji, bez zbędnych założeń.

Dowody na informacyjną naturę grawitacji masz nad głową każdej nocy. Gwiazdy i galaktyki formują się z kosmicznego pyłu, tworząc hitowy eksperyment pokazujący, jak Wszechświat nieustannie optymalizuje sam siebie.

Zaskakujące wnioski czy tylko spekulacje?

Dla klasycznej fizyki entropiczne zrozumienie grawitacji to niewygodne wyzwanie. Dla entuzjastów hipotezy symulacji Wszechświata to kolejny mocny argument, sugerujący, że wszystko jest informacją.

Brak jednoznacznych dowodów sugeruje, że żyjemy w symulacji; coraz więcej badań sugeruje, iż rzeczywistość przypomina program komputerowy, a nie chaotyczny zbieg zdarzeń.

Czy naprawdę jesteśmy częścią symulacji?

Pytanie, co jeśli w tym momencie, czytając te słowa, jesteś tylko fragmentem ogromnego kodu, trwającego od miliardów lat, nasuwa się samo. Nasze życie w zasadzie się nie zmienia – pozostajemy tacy sami, z tymi samymi problemami.

Jednakże, jeśli to prawda, dlaczego w ogóle ta symulacja powstała? I kto za nią stoi? Czy nasza rzeczywistość naprawdę musi być taka, jaką jest, czy mogłaby wyglądać zupełnie inaczej?