Koniec obrony Wuhłedaru przekształca się w dramatyczny rozdział w historii ukraińskiej armii. To nie tylko przykład silnej obrony, ale także symbol wypalenia się jednostek po długotrwałych walkach. Mniej niż dwa lata walk w tych rejonach radykalnie osłabiły możliwości 72. Brygady Zmechanizowanej, znanej jako "Czarni Zaporożcy".

Obrona Wuhłedaru, mimo wcześniejszych sukcesów w opóźnianiu rosyjskiego natarcia, w 2024 roku zaczęła przypominać bitwę pełną frustracji. Siły rosyjskie, wspierane znacznie przez artylerię i drony, zyskiwały stopniowo przewagę. Walki o Pawliwkę, Wuhłedar i Wodjane w 2023 roku były szczególnie intensywne, a straty po stronie ukraińskiej były ogromne, pomimo że atakujący mieli do dyspozycji znaczną siłę pancerną.

Dramat obrońców pogłębiał się z dnia na dzień. Brygada, z ograniczonym wsparciem i stale zmniejszającymi się zasobami, zaczynała tracić duch bojowy, co prowadziło do sytuacji, w której jednostka przestała być w stanie prowadzić skuteczne działania ofensywne. Latem 2024 roku, gdy sytuacja stawała się krytyczna, już nikt nie był zaskoczony, gdy jednostka musiała opuścić stanowiska, niewiele oferując w zamian.

Analizując strukturę brygady, staje się jasne, że walki w Wuhłedarze pokazały bolesną prawdę: popełnione błędy i brak strategii doprowadziły do wykrwawienia się najpierw kadrowych brygad, a potem wspierających ich jednostek. Zwracając uwagę na szybko rozwijające się pułki dronowe, można powiedzieć, że technologia dała obrońcom pewne możliwości. Jednak z powodu nieregularnych dostaw, a także braku odpowiedniego szkolenia, efekty były znacznie poniżej oczekiwań.

W miarę jak armia ukraińska traciła swą siłę bojową, sytuacja na froncie stawała się coraz trudniejsza. Przeciwnik wykorzystał możliwości, atakując nie tylko w sposób konwencjonalny, ale i z wykorzystaniem dronów, co zmieniało równowagę sił. Wyniki walk były zbyt wysoką ceną, jaką zapłacili żołnierze "Czarnych Zaporożców". Ich wyczerpanie różnymi osłabiającymi kontratakami, stratami osobowymi oraz brakiem środków zaopatrzenia doprowadziło do dramatycznego zakończenia obrony Wuhłedaru.

Ostateczne obliczenia strat potwierdzają, że pomimo przewagi rakietowej i liczebnej przeciwnika, obrońcy zdołali zadawać znaczne straty. Jednak kluczowe dla przyszłości tej jednostki będzie odbudowanie sił, które przez dwa lata były na pierwszej linii. Jakiekolwiek dalsze działania będą wymagały nie tylko zasobów, ale i strategicznego przemyślenia, aby uniknąć podobnej katastrofy w przyszłości.