W Argentynie, w regionie Patagonii, archeolodzy natknęli się na fascynujący skarb – szczątki dinozaura nazwanego Campananeyen fragilissimus, który mógł osiągać długość aż 18 metrów, występując przy tym w szacunkowej wadze kilkunastu ton. Zaskakująca lekkość tego giganta zadaje wiele pytań i zmusza do przemyślenia, jak tak ogromne zwierzę mogło być tak stosunkowo lekkie?

Patagonia jest znana jako ekosystem wielu ogromnych dinozaurów, a stąd pochodzi również największy znany mięsożerny dinozaur – giganotozaur. Znaleziono tu olbrzymie zauropody, takie jak argentynozaur czy patagotytan, których długość przekracza 20, a niekiedy nawet 30 metrów i ważyły one wiele ton. Taki rozmiar rodzi pytanie – jak dinozaury te radziły sobie z tak dużą masą?

W przeszłości naukowcy przypuszczali, że te massive zwierzęta były powolne, z powodu ich ogromnej wagi, co mogło ograniczać ich aktywność. Wiele wcześniejszych rekonstrukcji przedstawiało zauropody jako istoty częściowo wodne, które spędzały znaczną część życia w wodzie, co miałoby ułatwiać im poruszanie się. Dziś jednak wiemy, że te majestatyczne stworzenia wcale nie były tak uzależnione od środowiska wodnego, jak sądzono. Dobrze radziły sobie na lądzie, co otwiera nową perspektywę na ich tryb życia.

Najnowsze badania nad Campananeyenem rzucają nowe światło na kwestię ich masy i ruchu. Znalezione szczątki dinozaura datowane na 100 do 93 milionów lat temu, odkryte w Candeleros, ujawniają, iż był on przedstawicielem rodziny rebbachizaurów. Charakteryzowały się one typowym dla tych gatunków ciałem – dużym korpusem, małą głową oraz długą szyją i ogonem.

Co jednak czyni tego dinozaura tak wyjątkowym? Odpowiedzią są pneumatyczne kości! Jak wykazano w badaniach przedstawionych w "Historical Biology", rebbachizaury posiadały kości wypełnione powietrzem, co znacząco wpływało na ich lekką budowę. Kości te, podobnie jak u ptaków, zawierały puste przestrzenie, co redukowało całkowitą masę ciała dinozaura, pozwalając mu na bardziej zwinne poruszanie się, mimo ogromnych rozmiarów.

W przypadku Campananeyena zaobserwowano szczególnie silny stopień pneumatyzacji w okolicach krzyżowej, co zdecydowanie mogło przyczynić się do jego lekkości. To odkrycie podważa dotychczasowe przekonania o dinozaurach jako o ciężkich i powolnych stworzeniach, udowadniając, że mogły one być znacznie bardziej dynamiczne i zwinne.

Czyżby więc Campananeyen zmienił nasze dotychczasowe wyobrażenia o tych wielkich gadach? Z pewnością to odkrycie otwiera nowe kierunki badań i skłania do zastanowienia się nad tym, jakie jeszcze tajemnice kryją w sobie skamieniałości dinozaurów z przeszłości.