Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2024 roku zaskoczył branżę kinematograficzną, skłaniając do refleksji nad tym, co to znaczy być "polskim" filmem. W tym roku niepodzielnie triumfowała "Zielona Granica" w reżyserii Agnieszki Holland, podczas gdy "Dziewczyna z Igłą" przyciągnęła uwagę, ale nie zdobyła nagrody głównej. Zastanówmy się, co mogło zadecydować o tym rozrachunku.

Festiwal w Gdyni zwrócił uwagę na rosnące znaczenie tematów ukraińskich i migracyjnych w polskim kinie. Kluczowe filmy, które konkurowały o nagrody, dotykały kwestii wojny w Ukrainie, co czyni je szczególnie aktualnymi w kontekście polskich realiów. Członkowie jury zauważyli, że filmy te niosły ze sobą ciężar bieżących wydarzeń, co sprawiło, że temat ukraińskiej rzeczywistości stał się niemalże polski, jak zauważył jeden z recenzentów.

"Zielona Granica" jest głęboko osadzona w polskim kontekście, pomimo tego, że niektóre sceny były w innych językach. Film ukazuje brutalność i napięcia polityczne na granicy polsko-białoruskiej, stawiając Polaków w trudnej moralnie sytuacji.

Z kolei "Dziewczyna z Igłą" to przejmująca opowieść o losach młodej kobiety w trudnym czasie. Ubrana w mroczną estetykę, film ten odnosi się do problemów związanych z prawami kobiet, które pozostają aktualne w polskim społeczeństwie, jednak jego koncepcja mogła nie być na tyle "polska", aby przemawiać do jury.

Decyzja jury wzbudziła kontrowersje. Czyżby jury oceniło "polskość" filmów przez pryzmat ich treści i kontekstu historycznego? Czy "Zielona Granica" była filmem bardziej krytycznym wobec obecnej władzy, co mogło wpłynąć na jego ocenę? Możliwe, że nagroda dla "Zielonej Granicy" jest gestem wsparcia dla tematów, które stają w opozycji do rządowej narracji na temat uchodźców.

Warto także zauważyć, że "Dziewczyna z Igłą" może być uznawana za bardziej niszowy film, który docenią jedynie wytrawni kinomaniacy, podczas gdy "Zielona Granica" jest bardziej zrozumiałe dla szerszej publiczności.

"Zielona Granica" nie tylko zyskała Złote Lwy, ale także nagrodę publiczności, co sugeruje, że film poruszył nie tylko branżę, ale i przeciętnego widza, poruszając palące kwestie społeczne w Polsce. Ciekawym dodatkiem jest reakcja Agnieszki Holland wobec krytyki jej filmu ze strony polityków — w odpowiedzi podkreśliła znaczenie dialogu i zrozumienia w obliczu przemocy i nietolerancji.

Podczas gdy "Zielona Granica" staje się tematem rozmów i analiz w Polsce, oto pytanie: czy "Dziewczyna z Igłą" zdoła przetrwać próbę czasu, zdobywając uznanie w przyszłości? Jakie tematy będą dominować w kolejnych festiwalach? Odpowiedzi na te pytania mogą być kluczem do przyszłości polskiej kinematografii.