W Whittlebury rozegrała się niebywała historia, która wywołała burzę w lokalnej społeczności. Radny parafialny James Garnor postanowił rozwiązać „koci problem” w drastyczny sposób. Wpadł na pomysł, by podłożyć bombę w karmniku należącym do ptaków, w nadziei, że odstraszy tym samym niechcianego gościa.

Kiedy Suki, kot znany w okolicy z polowań na ptaki, ponownie zbliżył się do karmnika, Garnor aktywował pułapkę, detonując materiały wybuchowe, które zdaniem policji mogły być fajerwerkami. Eksplozja, mimo że nie zabiła kota, spowodowała wyraźny traumatyczny szok dla zwierzęcia. Jego właścicielka, Nikki, relacjonowała, że od tamtego dnia Suki stał się znacznie bardziej agresywny, a jego wygląd znacznie się pogorszył, co widać szczególnie w zniszczonych wąsach.

Opinie mieszkańców na temat działania radnego są podzielone. Część uważa, że Garnor mógł działać w imieniu sąsiada, który pragnął pozbyć się kotów, które rzekomo kradły karmę i polowały na ptaki. Radny jednak odmówił komentarza i choć był przesłuchiwany przez policję, nie postawiono mu żadnych zarzutów, mimo że istnieją nagrania dokumentujące jego czyn.

Echa tego incydentu powodują, że Whittlebury jest miejscem napięć społecznych. Z jednej strony są zwolennicy radnego, którzy uważają, że miał prawo do obrony swojego terytorium, z drugiej – przeciwnicy, którzy wskazują na jego nieodpowiedzialność i konieczność poniesienia konsekwencji za swoje działanie. W szczególności, zdaniem wielu, jego rola jako radnego powinna obligować go do moralnego i odpowiedzialnego zachowania.

Kiedy toczy się dyskusja na temat etyki i moralności w polityce lokalnej, sprawa Garnora staje się punktem zapalnym. Czy radny rzeczywiście działał w dobrej wierze, czy jego zachowanie było wyrazem skrajnej i nieodpowiedzialnej reakcji? Na pewno nie jest to ostatnie słowo w tej sprawie.