Po mojej pierwszej wizycie w Puszczy Białowieskiej, żaden las na świecie nie robi już na mnie wrażenia. To jest wyjątkowe miejsce o niepowtarzalnym charakterze i ogromnej wartości ekologicznej. Miałam tu idealne warunki do pracy nad doktoratem, o jakich mogą tylko pomarzyć naukowcy z całego świata. To doświadczenie odmieniło moje życie na zawsze. Poznanie Adama, znanego dziennikarza, tylko dodało mi odwagi do podjęcia decyzji o zamieszkaniu w tym magicznym miejscu.

Puszcza to jedno z ostatnich miejsc w Europie, które pozostało zbliżone do pierwotnego stanu, a jako taka ma ogromne znaczenie zarówno ekologiczne, jak i kulturowe. Mieszkając tu, staję się codziennym świadkiem prawdziwej dzikości. Każde wejście do lasu to nowa przygoda; nie wiadomo, co przyniesie dany dzień – od spotkania majestatycznego żubra czy wilka, po potknięcie się o martwe zwierzę, które również jest częścią tego skomplikowanego ekosystemu.

Przez lata mojej pracy w zakresie ochrony takich gatunków jak niedźwiedź brunatny, odkryłam wiele niesamowitych aspektów tych zwierząt. Niedźwiedzie są nie tylko inteligentne, lecz także mają niezwykle zróżnicowaną dietę, która często opiera się na roślinach. Zmiany klimatyczne, jednak, stają się coraz większym zagrożeniem, ponieważ podwyższające się temperatury wpływają na ich rozmnażanie i kondycję.

Prqace nad badaniami populacji niedźwiedzi dały nam wiele informacji o ich trybie życia oraz migracjach. Okazało się, że te majestatyczne zwierzęta przemierzają ogromne odległości, przekraczając ludzkie bariery takie jak drogi czy mosty, w poszukiwaniu pożywienia i partnerów. Zmiany klimatyczne jednak wprowadzają niepokojące zmiany do ich naturalnego rytmu życia.

Jednym z największych zagrożeń dla Puszczy Białowieskiej pozostają Lasy Państwowe i ich gospodarstwa leśne. Częste wycinki, nowe drogi i nasadzenia w miejscach dziko rosnącego lasu zakłócają naturalny ekosystem, który powinien mieć możliwość regeneracji bez ingerencji człowieka. To, co dzieje się obecnie, to katastrofa ekologiczna, która może prowadzić do trwałej degradacji tego wyjątkowego miejsca.

Od 1999 roku, kiedy zamieszkaliśmy w terpmi’ącach, Puszcza stała się areną militarnego kryzysu migracyjnego. Obecność żołnierzy i wprowadzenie murów, które bardziej przeszkadzają niż pomagają, negatywnie wpływa na lokalną faunę i florę. Przeszkody te nie zapobiegają migracji ludzi, ale stają się zgubne dla zwierząt w poszukiwaniu pokarmu i miejsca do życia. To przerażające widzieć, jak nasze działania mogą zmieniać ryzyko genetyczne dla lokalnych populacji zwierząt.

W obecnej sytuacji nie mamy wsparcia ze strony władz w prowadzeniu badań naukowych. Mimo to udało nam się odkryć wiele niepokojących zjawisk, takich jak pojawiające się w sercu Puszczy nieproszonych gości – rośliny, które nie powinny tam rosnąć. Tego rodzaju interwencje są ważne, ponieważ murowanie granic nie jest odpowiedzią na globalne wyzwania związane z klimatem i migracją. Musimy działać, aby chronić nasze naturalne bogactwa, a nie je zniszczyć. Zachowanie Puszczy Białowieskiej, jako unikalnego laboratorium przyrody, jest kluczem do przyszłości nie tylko Polski, ale i całego świata.