Naukowe rewolucje w sercu Arktyki

Ostatnie badania przeprowadzone przez naukowców z Arktycznego Uniwersytetu Norwegii dostarczają szokujących dowodów, że nawet w najzimniejszej epoce lodowej Arktyka nie była w całości pokryta lodem. Analizując próbki z dna morskiego z okolic Svalbardu i północnej Islandii, naukowcy odkryli chemiczne ślady glonów sprzed tysięcy lat, które dają do myślenia.

Życie wśród lodowych krajobrazów

Niektóre z tych glonów przetrwały w otwartych wodach, inne zaś pod sezonowym lodem, który co roku znikał. To niesamowite odkrycie sugeruje, że życie w Arktyce mogło przetrwać nawet w okresach największego chłodu – co implikowało, że woda musiała być wciąż częściowo otwarta, choćby dzięki dostępowi światła słonecznego.

Kluczowe dowody na zmienność lodu

Naukowcy wskazują na obecność molekuły IP25, produkowanej przez glony żyjące pod sezonowym lodem. Jej stała obecność w osadach dowodzi, że lód regularnie się pojawiał i znikał. W celu potwierdzenia tych teorii, przeprowadzono zaawansowane symulacje komputerowe, które ujawniają, jakie warunki panowały w Arktyce podczas ostatniego maksimum lodowego.

Atlantyk ocalił Arktykę przed zamarznięciem

Badania z przeszłości pokazują, że nawet w najchłodniejszych epokach, ciepłe wody Atlantyku nieustannie wpływały do Arktyki, zapobiegając całkowitemu zamarznięciu oceanów. To odkrycie dowodzi, że Arktyka była znacznie bardziej dynamiczna, niż myśleliśmy.

Przeszłość Arktyki i jej zmiany

Autorzy badań sugerują, że jedynym momentem w ostatnich 650 tysiącach lat, kiedy Ocean Arktyczny mógł być całkowicie przykryty lodem, był krótki epizod, który charakteryzował się dramatycznym spadkiem biologicznej aktywności. To rzuca nowe światło na zmienność klimatyczną naszego globu.

To zaskakujące odkrycie stawia cały model naszej wiedzy o przeszłości Arktyki na nowo i podkreśla, jak mało jeszcze wiemy o tej ekstremalnej i wciąż tajemniczej części świata.