ADHD, czyli Zespół Nadpobudliwości Psychoruchowej z Deficytem Uwagi, to temat, który obecnie wzbudza wiele emocji na całym świecie. Anna Frołowicz, psycholog i osoba z ADHD, przybliża istotę tego zaburzenia, które u wielu osób wciąż budzi wątpliwości.

ADHD jest klasyfikowane jako zaburzenie neurorozwojowe, a nie choroba. Oznacza to, że osoby z ADHD mają neurotypowe różnice w funkcjonowaniu mózgu, co sprawia, że regulacja uwagi, impulsów czy aktywności jest dla nich trudniejsza. Frołowicz zaznacza, że zmiany w budowie mózgu nie świadczą o nienormalności, lecz o inności. W ostatnich latach w Polsce zauważalny wzrost świadomości na temat ADHD przyniósł ze sobą wiele nowych diagnoz, co niestety często spotyka się z dezaprobatą części specjalistów, którzy wciąż uważają, że ADHD u dorosłych to „moda”.

Frołowicz wymienia główne objawy ADHD: nadpobudliwość, impulsywność i problemy z uwagą. Ważnym, choć często pomijanym, jest aspekt dysregulacji emocjonalnej, który jest istotny, ale nie uwzględniony w standardowych kryteriach diagnostycznych. Zdarza się również, że osoby z ADHD doświadczają zmęczenia oraz braku motywacji do działania, co również może być przejawem tego zaburzenia.

Różnice w objawach ADHD u chłopców i dziewczynek wynikają m.in. z oczekiwań społecznych - chłopcy są zachęcani do bycia aktywnymi i głośnymi, podczas gdy dziewczynki mają być grzeczne i ciche. Ta różnica w wychowaniu prowadzi do trudności w diagnozowaniu ADHD u dziewcząt, których objawy często przejawiają się w bardziej subtelny sposób.

Diagnostyka ADHD w dorosłym życiu jest kluczowa, ponieważ często osoby z niezdiagnozowanym ADHD cierpią na wtórne stany, takie jak depresja czy lęki. Frołowicz podkreśla znaczenie zrozumienia tych problemów, zauważając, że diagnoza może zmienić jakość życia. Osoby, które w końcu dowiedziały się o swoim ADHD, często odczuwają ulgę, gdyż zaczynają rozumieć swoje trudności.

W kontekście popularnych testów dostępnych w Internecie, Frołowicz przestrzega, że mogą one jedynie wskazywać, że warto udać się do specjalisty, jednak nie zastąpią one profesjonalnej diagnozy. Proces diagnostyczny wymaga szczegółowego wywiadu i współpracy z psychiatrą.

Frołowicz kończy swoją wypowiedź zachętą do poszukiwania diagnozy i leczenia. Zwraca uwagę na to, jak ważne jest, aby osoby z ADHD nie czuły się osamotnione i zrozumiane. Wsparcie społeczne i edukacja na temat ADHD są kluczowe dla poprawy jakości życia tych osób.

Na zakończenie, sama Frołowicz widzi swoją misję w pomaganiu innym dorosłym osobom z ADHD w diagnozie i psychoedukacji. Jej doświadczenie i wiedza mają na celu nie tylko wsparcie, ale także szerzenie świadomości o tym, jak ADHD wpływa na życie osób, które się z nim zmagają.