Poznałam młodą nauczycielkę chemii, która zrezygnowała ze swojej pracy w szkole po zaledwie trzech miesiącach, ponieważ była gnębiona przez dwóch piętnastolatków. Niestety, szkoła nie zareagowała w sprawie ani nie zapewniła jej wsparcia. Problem zgłaszałam także pedagogowi szkolnemu, ponieważ dziewczyna często wychodziła z lekcji w płaczu lub spóźniała się na zajęcia, stosując jeszcze bardziej drastyczną metodę 'unikania' — rezygnowała z lekcji. To wszystko działo się prawie dwa lata temu.

Nauczycielka, o której opowiada Alicja, od samego początku pracy stała się celem drwin ze strony dwóch uczniów z ósmej klasy.

„To najgorszy wiek; przed egzaminem do szkoły średniej, a do tego bombardowanie emocjami i hormonami” — mówi 64-letnia obserwatorka sytuacji. „Wybrali sobie łatwy cel, komentowali jej zdjęcia na Facebooku, publikowali różne 'sklejki' z jej twarzą i non stop przeszkadzali w trakcie zajęć, szydząc z niej i gnębiąc ją.”

Osobista rozmowa z rodzicami chłopców nie przyniosła oczekiwanych efektów. Kiedy nauczycielka zaprosiła ich do szkoły na spotkanie, w obecności wychowawczyni usłyszała: „To pani powinna sobie sama poradzić z nimi.” Niezbyt wspierający komentarze zniechęciły ją jeszcze bardziej. Wystawiała L4, by w końcu złożyć wypowiedzenie. Szybko zastąpiono ją starszym nauczycielem, który lekcje prowadził w sposób pasywny — wchodził do klasy, siadał i przez 45 minut czytał z podręcznika. Jego interakcja z uczniami była minimalna, jak powiedział, był to jego „sposób na radzenie sobie z chamstwem”. Podobno ta metoda działała w tej szkole od lat...

Sytuacja ta jest przerażająca i stawia pod znakiem zapytania metody wsparcia i interwencji w polskich szkołach. Jak wiele innych młodych nauczycieli, także ona została zgubiona w systemie, który zdaje się nie dostrzegać kryzysu, jakiego doświadczają nowi nauczyciele. Problem nękania w szkołach powinien stać się priorytetem dla dyrekcji, nauczycieli i całej społeczności szkolnej, aby zapewnić bezpieczne środowisko dla wszystkich uczniów i nauczycieli.