W latach II wojny światowej Alois Brunner, znany jako "Biała Śmierć", odegrał kluczową rolę w deportacji i prześladowaniu Żydów. Jako prawa ręka Adolfa Eichmanna, osobiście odpowiadał za wysłanie do obozów zagłady ponad 128 tysięcy Żydów, w tym 44 tysiące z Grecji oraz 23,5 tysiąca z Francji. Jego działalność przyczyniła się do śmierci wielu z nich, zarówno w komorach gazowych, jak i z powodu głodu i wycieńczenia.

Po wojnie Brunner znalazł schronienie w Syrii, korzystając z pomocy biskupa Aloisa Hudala. Przez dziesięciolecia prowadził tam sklep z zachodnimi produktami, ale również nawiązał współpracę z syryjskim aparatem bezpieczeństwa, dzieląc się zbrodniczym doświadczeniem.

Zachód nie zapomniał o zbrodniach Brunnera. Francek skazał go dwukrotnie zaocznie na karę śmierci, a niemieccy prokuratorzy oferowali nagrody za informacje o jego lokalizacji. Mimo wieloletnich poszukiwań ze strony izraelskich służb specjalnych, Brunner pozostał nieuchwytny.

W końcu lat 80. Brunner wpadł jednak w oko syryjskich władz, które prowadziły rozmowy z NRD w sprawie jego ekstradycji. Mimo że pozornie uniknął odpowiedzialności przez upadek muru berlińskiego, zmarł prawdopodobnie w 2001 roku w Damaszku, nie ponosząc konsekwencji za swoje czyny.

"Pierwszy komandos III Rzeszy"

Otto Skorzeny, znany jako "pierwszy komandos", stał się legendą dzięki akcjom, takim jak uwolnienie Benito Mussoliniego w 1943 roku. Jego misje były zróżnicowane i pełne kontrowersji, od działań przeciwko aliantom po tajne operacje w Egipcie.

Współpraca z władzami po wojnie

Po wojnie Skorzeny osiedlił się w Hiszpanii, gdzie prowadził życie przedsiębiorcy. Z niewielką pomocą zdał się na swoich starych znajomych, w tym na współpracę z egipskim prezydentem Nasserem, w celu modernizacji armii egipskiej.

Zatrzymanie "Białej Śmierci"

Franz Stangl, znany z brutalnych metod jako komendant obozu Treblinka, został ostatecznie schwytany przez agentów Szymona Wiesenthala w 1967 roku. Zastosowano przebiegły plan, aby go ująć — pod pretekstem wypadku jego córki.

Stangl, mimo potwierdzonych zbrodni, przez wiele lat uchodził przed wymiarem sprawiedliwości, a po schwytaniu zmarł w więzieniu w 1971 roku.

Te dramatyczne historie nazistowskich zbrodniarzy wciąż przypominają o potrzebie sprawiedliwości i pamięci o ofiarach holokaustu. Oczywiście, walka z przeszłością toczą się na wielu poziomach, także w kontekście współczesnych zbrodni.